Udana uprawa winogron w Polsce zaczyna się od wyboru mrozoodpornych odmian hybrydowych, takich jak Solaris czy Bianca. Ważne jest nasłonecznione i osłonięte od wiatru miejsce oraz żyzna, przepuszczalna gleba o pH 6,0-7,2. Sadzonki najlepiej sadzić wiosną, od połowy kwietnia do końca maja, lub jesienią, od połowy października aż do pierwszych przymrozków. Rośliny podlewa się regularnie, co 5-7 dni, oraz nawozi trzykrotnie w sezonie. Kluczowe znaczenie ma coroczne cięcie zimowe i letnie formowanie krzewu, które wpływają na zdrowy wzrost. Przed zimą warto chronić winorośle przez kopczykowanie i okrywanie agrowłókniną. Winogrona zbiera się od końca sierpnia do października, gdy osiągną poziom 22-24 Brix. Ponadto trzeba zabezpieczać rośliny przed chorobami, takimi jak mączniak rzekomy, mączniak prawdziwy i szara pleśń.
Jakie odmiany winogron są polecane do uprawy w polskim klimacie?
W polskim klimacie najlepiej radzą sobie mrozoodporne hybrydy, które cechuje wysoka odporność na choroby grzybowe oraz stosunkowo krótki czas dojrzewania. Do najczęściej rekomendowanych należy odmiana Solaris, znana z wczesnego dojrzewania i dobrej tolerancji na chłodne lata.
Równie popularna jest odmiana Bianca, wyjątkowo odporna na infekcje i dobrze znosząca mrozy zimowe. Wśród uprawionych winorośli znajdują się także te z ciemnymi, granatowo-fioletowymi owocami o charakterystycznym aromacie muszkatowym, które powstały dzięki krzyżówkom europejskich szczepów z amerykańskimi gatunkami. Takie połączenie znacząco podnosi ich odporność na mróz i choroby.
Przy wyborze odmiany warto kierować się trzema podstawowymi czynnikami:
- Mrozoodpornością,
- Odpornością na patogeny grzybowe,
- Oraz czasem dojrzewania owoców, dostosowanym do lokalnych warunków klimatycznych.
W cieplejszych częściach kraju można eksperymentować z bardziej wymagającymi szczepami winorośli właściwej, jednak na chłodne rejony zdecydowanie lepszym wyborem pozostają hybrydy.
| Kwestia | Najważniejsze informacje |
|---|---|
| Odmiany winogron polecane do polskiego klimatu | Mrozoodporne hybrydy, odporne na choroby grzybowe i o krótkim czasie dojrzewania. Przykłady: Solaris (wczesne dojrzewanie, dobra tolerancja na chłód), Bianca (odporna na infekcje i mrozy), krzyżówki europejskich i amerykańskich gatunków z aromatem muszkatowym. |
| Stanowisko i ziemia do uprawy winogron | Ciepłe, nasłonecznione miejsce osłonięte od chłodnych wiatrów, najlepiej przy południowych lub zachodnich ścianach budynków. Gleba żyzna, głęboko spulchniona, piaszczysto-gliniasta, lekko wilgotna, z dobrym drenażem i odczynem bliskim neutralnemu. |
| Sadzenie sadzonek | Termin: wiosna (połowa kwietnia, koniec maja) lub jesień (połowa października do pierwszych przymrozków). Dołek większy niż bryła korzeniowa, z warstwą kompostu na dnie. Miejsce szczepienia ponad ziemią. Po posadzeniu obficie podlewać i ściółkować. Zalecane przycięcie pędu nad 2-3 pąkami. |
| Podlewanie winorośli | Podlewać co 5-7 dni, podczas suszy co 4-6 dni, 10-20 litrów na krzew. Ograniczyć podlewanie podczas kwitnienia i dojrzewania owoców. Najlepsze nawadnianie kropelkowe. Ściółkowanie pomaga zatrzymać wilgoć i chroni korzenie. |
| Nawożenie krzewów | 3 razy w sezonie: pod koniec marca/początek kwietnia, pod koniec maja/początek czerwca oraz po zawiązaniu owoców. W sierpniu nawozy potasowo-fosforowe. Używać kompostu przed sadzeniem, unikać świeżego obornika bezpośrednio przy korzeniach. Stosować gotowe nawozy wieloskładnikowe. Unikać nadmiaru azotu. |
| Prowadzenie winogron | Najczęściej na konstrukcjach szpalerowych: sznur Guyota z pniem 50-70 cm, czopkiem zastępczym i 8-10 oczkową łozą owocującą. Forma skośna dla mrozoodpornych odmian, pionowa dla efektu estetycznego. Systematyczne wiosenne cięcie i formowanie krzewu dla lepszego doświetlenia i zdrowia. |
| Cięcie winogron | 2 razy w roku: zimowe (po opadnięciu liści, koniec października/początek listopada lub wczesna wiosna) na formowanie szkieletu oraz letnie (czerwiec-wrzesień) na usuwanie nadmiaru pędów i liści. Używać ostrych, sterylnych narzędzi. Regularne cięcie zwiększa plonowanie i zdrowie roślin. |
Jakie stanowisko i ziemia są najlepsze do uprawy winogron?
Winorośl najlepiej rozwija się na ciepłym, dobrze nasłonecznionym miejscu, osłoniętym przed silnymi i chłodnymi wiatrami. Idealnym wyborem są rejony przy południowych lub zachodnich ścianach budynków, gdzie gleba szybko się nagrzewa, co sprzyja wczesnemu wzrostowi korzeni już wiosną. Jeśli chodzi o podłoże, winorośl preferuje żyzną, głęboko spulchnioną ziemię o piaszczysto-gliniastej konsystencji. Gleba powinna być lekko wilgotna, ale nie podmokła ani zbyt ciężka.
Szczególnie ważny jest odpowiedni drenaż, który zapobiega gromadzeniu się wody, więcej informacji na temat przygotowania gleby oraz poziomu wód gruntowych znajdziesz w dalszej części tekstu. Optymalny odczyn podłoża powinien zbliżać się do neutralnego; szczegóły dotyczące zakresów pH zostaną przedstawione później. Brak dostatecznej ekspozycji na słońce, przewiewne miejsca, mroźny klimat czy zbyt ciężka, podmokła gleba mogą skutecznie uniemożliwić pomyślną uprawę tej rośliny.
Jakie są najważniejsze zasady dotyczące gleby przy uprawie winogron?
Kluczową kwestią jest zapewnienie odpowiedniego drenażu, ponieważ winorośl nie znosi, gdy woda zalega przy korzeniach dłużej niż jeden dzień. Przed posadzeniem roślin warto głęboko rozluźnić glebę i wzbogacić ją dojrzałym kompostem, co korzystnie wpływa na jej strukturę i żyzność. Warto pamiętać, że świeży obornik nie powinien mieć kontaktu z korzeniami sadzonek, gdyż może je uszkodzić. Najlepsza gleba dla winorośli to piaszczysto-gliniasta, dobrze przepuszczalna i lekko wilgotna, a nie zbita i ciężka, ponieważ wtedy dostęp powietrza do korzeni jest znacznie ograniczony.
Ważne jest również, aby poziom wody gruntowej utrzymywał się poniżej 1,5 metra od powierzchni, gdyż jej podniesienie może prowadzić do gnicia systemu korzeniowego. Regularne monitorowanie odczynu gleby oraz systematyczne uzupełnianie wapnia i magnezu pomaga zachować optymalne warunki podczas całego cyklu uprawy.
Jakie pH gleby jest optymalne dla uprawy winorośli?
Optymalny zakres pH gleby (w KCl) dla winorośli właściwej wynosi od 6,5 do 7,2 Z kolei u hybryd, czyli mieszańców różnych gatunków, najlepsze warunki panują w przedziale 6,0-6,5, informuje Instytut Ogrodnictwa w Skierniewicach. Chociaż pH dla odmian hybrydowych może czasem spadać do 5,5-6,0, to nie jest to poziom zalecany. Odchylenia od tych wartości utrudniają roślinie efektywne pobieranie składników odżywczych z podłoża.
Gleby o zbyt niskim pH, poniżej wskazanej granicy, ograniczają dostępność azotu oraz fosforu. Natomiast wartości powyżej 7,2 sprzyjają występowaniu chlorozy, czyli problemom z przyswajaniem żelaza, co objawia się żółknięciem liści. Dlatego przed rozpoczęciem uprawy warto wykonać analizę pH gleby i w razie potrzeby zastosować nawozy wapniowo-magnezowe, które pomogą przywrócić odpowiednie warunki.
Czego nie lubią winogrona?
Winogrona nie przepadają za cieniem. Jeśli posadzimy je w zacienionym miejscu, mogą nie wytworzyć kwiatostanów, a co za tym idzie, nie pojawią się owoce.
Niekorzystne dla nich są chłodne, silne wiatry, które ochładzają pędy i utrudniają zapylanie kwiatów. Winogrona źle znoszą gleby podmokłe i ciężkie, zwłaszcza gliniaste, gdzie woda zalega przy korzeniach, ponieważ nadmiar wilgoci sprzyja gniciu systemu korzeniowego. Zbyt duża ilość azotu w podłożu powoduje intensywny rozwój liści kosztem kwitnienia i owocowania, co także nie jest korzystne. Winorośle wymagają odpowiedniego odczynu gleby, ani zbyt kwaśnego, ani zbyt zasadowego, ponieważ nietypowe pH utrudnia im pobieranie składników odżywczych. Zbyt gęste sadzenie i brak dobrej cyrkulacji powietrza dodatkowo sprzyjają rozwojowi chorób grzybowych, negatywnie wpływając na kondycję krzewów.
Kiedy i jak prawidłowo sadzić sadzonki winorośli?
Sadzonki winorośli najlepiej sadzić w dwóch terminach: wiosną, od połowy kwietnia do końca maja, albo jesienią, między połową października a pierwszymi przymrozkami. Zanim umieścimy roślinę w ziemi, wykopujemy dołek większy niż bryła korzeniowa. Na dnie warto położyć warstwę kompostu lub dobrze rozłożonego nawozu organicznego wymieszanego z glebą, co zapewni sadzonce odpowiednie odżywienie.
Przy sadzeniu należy ustawić roślinę tak, by miejsce szczepienia znajdowało się ponad powierzchnią ziemi (jeśli roślina je posiada). Korzenie rozkładamy równomiernie i zasypujemy uważnie ziemią. Po wsadzeniu winorośl dokładnie podlewamy i zabezpieczamy ściółką. Taki zabieg zapobiega szybkiemu wysychaniu gleby oraz chroni korzenie przed nagłymi zmianami temperatur.
Zaleca się tuż po posadzeniu przyciąć pęd nad dwiema lub trzema pąkami, dzięki temu roślina skupi się na wzmocnieniu systemu korzeniowego, co sprzyja lepszemu ukorzenieniu. Decyzja o tym, czy sadzić wiosną, czy jesienią, powinna być dostosowana do lokalnych warunków, mrozoodporności konkretnej odmiany oraz rodzaju sadzonki, czy jest gołokorzeniowa, czy rośnie w pojemniku.
Kiedy jest najlepszy czas na sadzenie winorośli w Polsce?
Najbezpieczniejszym okresem na sadzenie winorośli w Polsce jest wiosna, między połową kwietnia a końcem maja, oraz jesień, od połowy października aż do pierwszych przymrozków. Termin ten może się nieco różnić, przesunąć o tydzień lub dwa, w zależności od regionu kraju. Wiosenne sadzenie jest przeważnie preferowane, zwłaszcza w chłodniejszych częściach Polski, ponieważ rośliny mają wtedy więcej czasu na dobre ukorzenienie się, a świeżo posadzone korzenie są mniej narażone na przemarznięcie.
Z kolei sadzenie jesienne przeprowadza się, gdy gleba jest jeszcze ciepła, powyżej 8°C, i wilgotność utrzymuje się na odpowiednim poziomie, czyli od połowy października do momentu pojawienia się przymrozków. Według Instytutu Ogrodnictwa w Skierniewicach, jesień to najkorzystniejszy czas na sadzenie winorośli. Sadzonki posadzone wtedy szybciej rozwijają system korzeniowy i są bardziej odporne na suszę w nadchodzącym sezonie.
Wybór odpowiedniego terminu zależy od kilku czynników:
- Strefy klimatycznej,
- Mrozoodporności konkretnej odmiany,
- Rodzaju gleby,
- Oraz tego, czy sadzonka ma gołe korzenie, czy jest w pojemniku.
Jak często należy podlewać winorośl w ogrodzie?
Winorośl podczas wzrostu i w suchych okresach podlewa się co 5-7 dni, a przy długotrwałej suszy nawet co 4-6 dni, dostosowując częstotliwość do warunków pogodowych. Każdy dojrzały krzew wymaga wówczas od 10 do 20 litrów wody na jedno podlewanie. Zaleca się raczej rzadsze, ale obfite nawadnianie, najlepiej bezpośrednio u podstawy pędu.
W czasie kwitnienia i dojrzewania owoców podlewanie należy ograniczyć, ponieważ nadmiar wody sprzyja pękaniu owoców i obniża ich słodycz. Najlepszym rozwiązaniem jest nawadnianie kropelkowe, które nie moczy liści ani owoców, co zmniejsza ryzyko wystąpienia chorób grzybowych.
Dodatkowo ściółkowanie gleby wokół winorośli pomaga zatrzymać wilgoć, hamuje rozwój chwastów oraz chroni korzenie przed nagłymi wahaniami temperatury. Winorośl lepiej radzi sobie z krótkotrwałą suszą niż z nadmiarem wilgoci w podłożu, dlatego w przypadku wątpliwości warto wybierać rzadsze, ale obfite podlewanie.
Czym i jak często nawozić krzewy winorośli?
Winorośl nawozi się zazwyczaj trzykrotnie w ciągu sezonu.
- Pierwszą dawkę stosuje się pod koniec marca lub na początku kwietnia, jeszcze przed rozpoczęciem kwitnienia,
- Kolejna porcja nawozu trafia do rośliny w czasie kwitnienia, czyli mniej więcej pod koniec maja lub na początku czerwca,
- Ostatnie nawożenie wykonuje się po zawiązaniu owoców, gdy ich wielkość przypomina ziarenka grochu.
W sierpniu warto sięgnąć po nawozy potasowo-fosforowe, które wspierają przygotowanie winorośli do zimowego spoczynku i korzystnie wpływają na jakość owoców. Przed sadzeniem roślin glebę wzbogaca się przede wszystkim w materię organiczną, taką jak dobrze rozłożony kompost. Natomiast świeży obornik nie powinien być stosowany bezpośrednio przy korzeniach, ponieważ może im zaszkodzić. Do regularnego nawożenia w trakcie sezonu najlepiej używać gotowych, wieloskładnikowych preparatów przeznaczonych dla roślin owocowych. Są one starannie dobrane pod kątem proporcji składników, odpowiednio do aktualnych faz wzrostu winorośli.
Bardzo ważne jest, by nie przesadzać z ilością azotu. Jego nadmiar sprzyja rozwijaniu się bujnej masy liściowej, ale odbywa się to kosztem kwitnienia i owocowania. Nadmierna ilość tego pierwiastka może też osłabić odporność roślin na choroby oraz mrozy.
Ponadto warto dostosować dawki nawozów na podstawie wyników analizy gleby.Nie powinniśmy stosować nawozów na ślepo, bez wcześniejszego sprawdzenia faktycznych potrzeb roślin.
Jak prawidłowo prowadzić winogrona?
Winorośl najczęściej prowadzi się na konstrukcjach szpalerowych, gdzie pędy układają się poziomo, pionowo lub pod skosem na rozciągniętych sznurach czy drutach.
Najprostszą i zarazem popularną formą jest tzw. sznur Guyota, który składa się z:
- Pnia o wysokości około 50-70 cm,
- Zakończonego krótkim, dwuoczkowym czopkiem zastępczym,
- Dłuższej, 8-10-oczkowej łozy owocującej.
Forma skośna okazuje się szczególnie praktyczna dla odmian mniej odpornych na mróz, ponieważ ułatwia przygięcie i okrycie krzewu na zimę, nawet gdy podstawa rośliny zdrewniała. Z kolei forma pionowa sprawdza się doskonale na pergolach, altanach oraz wysokich ścianach, gdzie walory estetyczne mają większe znaczenie niż obfitość plonów. Bez względu na wybraną metodę kluczowe jest systematyczne formowanie krzewu podczas wiosennego cięcia, wtedy usuwa się nadmiar pędów i buduje główny szkielet rośliny. Prawidłowo pielęgnowana winorośl lepiej się przewietrza i jest lepiej doświetlona, co zmniejsza ryzyko wystąpienia chorób grzybowych i podnosi jakość owoców.
Jak i kiedy przycinać winogrona, aby dobrze owocowały?
Winorośl przycina się dwukrotnie w ciągu roku: zimą, gdy roślina jest w stanie spoczynku, oraz latem, w trakcie aktywnego wzrostu, między czerwcem a wrześniem. Cięcie zimowe przeprowadza się po opadnięciu liści, ale zanim nadejdą silne mrozy. Najlepszy moment to zwykle koniec października lub początek listopada, choć w razie potrzeby można to zrobić także wczesną wiosną, pod koniec lutego lub na początku marca, zanim winorośl zacznie soki.
W trakcie cięcia zimowego formuje się podstawowy szkielet krzewu i wybiera pędy, które będą owocować w nadchodzącym sezonie, zazwyczaj zostawiając dwa oczka na tzw. czopku zastępczym. Letnie cięcie jest delikatniejsze i prowadzi się je stopniowo przez cały sezon, reagując na bieżący wzrost. W tym czasie usuwa się nadmiar pędów oraz przerzedza liście wokół gron, co sprzyja lepszej wentylacji i dojrzewaniu owoców.
Podczas przycinania należy korzystać z ostrych, a przede wszystkim wysterylizowanych narzędzi. Brudne przyrządy mogą łatwo przenosić choroby grzybowe pomiędzy krzewami, co zdecydowanie nie sprzyja zdrowiu roślin. Regularne oraz prawidłowo wykonane cięcie to podstawa wydajnego owocowania; zaniedbania lub błędy w tym zakresie najczęściej prowadzą do słabszych plonów.
Czy winogrona obcina się na zimę?
Zimowe cięcie to nieodzowny, coroczny zabieg pielęgnacyjny winorośli, który zapobiega zbytnemu zagęszczeniu krzewu i poprawia jego plonowanie. Przeprowadza się je w okresie spoczynku rośliny, który został omówiony wcześniej. Wykonanie cięcia zbyt późno, już po rozpoczęciu wegetacji, powoduje intensywny wypływ soków z ran, zwany „płaczem winorośli”, co osłabia roślinę.
Z tego powodu lepiej nie zwlekać z tym zabiegiem do ostatniej chwili. Bezpieczniejszym terminem jest jesień lub bardzo wczesna wiosna, kiedy pąki jeszcze nie zaczęły pęcznieć. W trakcie cięcia usuwa się zbędne zeszłoroczne pędy, pozostawiając zazwyczaj dwa oczka na tzw. czopku zastępczym, z których w kolejnym sezonie wyrosną nowe, owocujące pędy.
Do tego zadania niezbędne są ostre, zdezynfekowane sekatory, ponieważ brudne narzędzia mogą przenosić choroby grzybowe między krzewami. Pominięcie corocznego cięcia jest jedną z głównych przyczyn słabego owocowania winorośli w kolejnych latach.
Co zrobić, żeby winorośl miała owoce?
Aby winorośl obficie owocowała, niezbędne jest jej regularne cięcie. Zaniedbanie tego zabiegu lub złe wykonanie to jedna z głównych przyczyn braku plonów. Roślina wymaga również pełnego dostępu do światła słonecznego, ponieważ w cieniu może nie wytworzyć kwiatostanów. Istotne jest też umiarkowane nawożenie azotem. Nadmiar tego pierwiastka sprzyja intensywnemu wzrostowi liści, ale jednocześnie ogranicza powstawanie kwiatów oraz zawiązków owoców. Wiosenne przymrozki stanowią kolejne zagrożenie, dlatego warto chronić pąki poprzez okrywanie krzewu w tym okresie.
Ważne jest, by nie podlewać winorośli tuż przed kwitnieniem ani w jego trakcie. Nadmiar wody może spowodować opadanie kwiatów i utrudnić zawiązywanie owoców. Większość uprawianych odmian jest samopylna, jednak u tych obcopylnych dobrze jest posadzić obok inne kwitnące równocześnie odmiany, co znacząco zwiększa efektywność zapylenia.
Kiedy zbierać winogrona i jak rozpoznać ich dojrzałość?
Winogrona zwykle zbiera się od końca sierpnia do października, choć termin ten zależy od konkretnej odmiany oraz warunków atmosferycznych panujących w danym roku. Odmiany białe dojrzewają na ogół wcześniej niż czerwone.
Do rozpoznania dojrzałości służy przede wszystkim pomiar zawartości cukru w owocach, wyrażany w skali Brixa. Dla winogron przeznaczonych do produkcji wina wartość ta powinna wynosić około 22-24 stopni Brix i można ją łatwo sprawdzić przy pomocy refraktometru.
Oprócz tego kolor jagód jest znakomitym wskaźnikiem dojrzałości, ciemne odmiany przybierają intensywny granatowy lub fioletowy odcień, natomiast białe stają się bursztynowe lub złociste. Niedojrzałe owoce mają zazwyczaj matowy, zielonkawy kolor.
Warto również zwrócić uwagę na szypułkę grona. Gdy owoce osiągają pełną dojrzałość, szypułka twardnieje, staje się zdrewniała i sprężysta, a jagody łatwo odchodzą od niej.
Dla amatorów najprostsza metoda to smakowanie,warto degustować winogrona co kilka dni, aby sprawdzić, kiedy przestają się robić słodsze. Optymalnym momentem na zbiory są suche, słoneczne dni, gdyż wilgotne owoce szybciej się psują i mogą spleśnieć podczas przechowywania.
Jak zabezpieczyć winogrona przed zimą i mrozem?
Winorośl najczęściej zabezpiecza się przed zimą przez kopczykowanie, które polega na obsypaniu nasady krzewu ziemią, trocinami lub dojrzałym kompostem na około 30 cm wysokości. Pędy pozostające na podporach dodatkowo owija się ochronnymi materiałami, takimi jak włóknina, mata słomiana czy kilka warstw grubego papieru pakowego układanych dachówkowo i zawiązanych sznurkiem. Świetnym rozwiązaniem jest także biała agrowłóknina o gramaturze około 50 g/m², która nie tylko chroni przed mrozem, ale również odbija światło słoneczne, zapobiegając przedwczesnemu rozbudzaniu pąków podczas zimowych odwilży. Najlepszym czasem na wykonanie tych czynności jest połowa listopada lub początek grudnia, gdy opadną już wszystkie liście, lecz przed nadejściem mroźniejszych dni. Przed zabezpieczeniem krzewów warto również przyciąć niepotrzebne pędy i związać pozostałe łozy w zwartą wiązkę przy pniu, co znacznie ułatwia ich ochronę. Wiosenne odkrywanie winorośli powinno odbywać się stopniowo i dopiero wtedy, gdy minie ryzyko wystąpienia silniejszych przymrozków, aby nie uszkodzić czułych pąków.
Jakie są najczęstsze choroby winogron i jak je zwalczać?
Do najczęściej występujących schorzeń winorośli zaliczają się mączniak rzekomy, mączniak prawdziwy, szara pleśń oraz biała zgnilizna.
Mączniak rzekomy to najgroźniejsza choroba grzybowa, która atakuje przede wszystkim zielone części roślin. Na liściach pojawiają się żółte lub różowawe plamy, a w warunkach dużej wilgotności spodnia strona liści pokrywa się charakterystycznym białym nalotem. Walka z tym patogenem polega głównie na opryskach wykonywanych przed kwitnieniem oraz tuż po jego zakończeniu.
Mączniak prawdziwy to choroba pojawiająca się niemal co sezon, wymagająca systematycznego zwalczania. Jest to jedno z najczęściej spotykanych i bardzo szkodliwych schorzeń winorośli, które mogą osłabić plon.
Szara pleśń najczęściej atakuje dojrzewające owoce, zwłaszcza jeśli panuje wilgotna aura, a liście wokół gron są zbyt zbite.
Ograniczenie ryzyka infekcji tymi chorobami jest możliwe dzięki regularnym zabiegom profilaktycznym.
- Przerzedzanie pędów, by krzewy nie były zbyt gęste,
- Stosowanie nawożenia z umiarem, unikając nadmiaru azotu, który sprzyja rozwojowi patogenów,
- Zbieranie i niszczenie opadłych liści jesienią, gdyż to właśnie w nich zimują zarodniki grzybów.
Krzewy dobrze przewietrzone i odpowiednio pielęgnowane chorują zdecydowanie rzadziej niż te zaniedbane, zagęszczone i przenawożone. Dlatego właściwa pielęgnacja jest kluczowa dla zdrowia i kondycji winorośli.
Jak samodzielnie rozmnażać winogrona z sadzonek?
Winogrona najprościej rozmnożyć samodzielnie, wykorzystując jednoroczne, zdrewniałe pędy zwane sztobrami. Mają one długość około 20-30 cm i grubość około 8 mm. Sadzonki pobiera się jesienią, już po opadnięciu liści. Następnie przechowuje się je w chłodnym miejscu, na przykład w piwnicy, zanurzone w wilgotnym piasku lub torfie, ten etap trwa aż do przełomu lutego i marca.
Przed posadzeniem warto namoczyć łozę w letniej wodzie przez całą dobę lub przynajmniej kilkanaście godzin, co pobudza pąki i korzenie do wzrostu. Do ukorzeniania najlepiej stosować wilgotną ziemię zmieszaną z piaskiem w równych proporcjach. Sadzonkę należy umieścić w podłożu niemal pod pierwszym oczkiem.
Innym sposobem jest rozmnażanie zielonymi sadzonkami, pobieranymi z tegorocznych przyrostów pod koniec maja lub na początku czerwca, kiedy winorośl zaczyna kwitnąć. Takie sadzonki zwykle wytwarzają korzenie już po około dwóch tygodniach.
Bez względu na wybraną metodę, młode rośliny najlepiej trzymać w ciepłym i wilgotnym podłożu, aż ich korzenie rozwiną się na tyle, by można je było przesadzić do gruntu.